Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Naamloos

Naamloos

13/8/2007 -

Natuurlijk denk je dat als er iemand minder in huis zal zijn, het heel wat rustiger zal zijn.. Het tegendeel is waar. Hoe moet je nou omgaan met iemand die denkt dat de hele wereld tegen haar is? Hoe moet je omgaan met iemand die de hele tijd over haar eigen "ziektes" praat? Natuurlijk als dochter zijnde is het vanzelfsprekend dat je luisterd naar wat je moeder je verteld. Maar wat als het 24/7 over haar gaat.. over waar ze pijn heeft, en het houdt nooit op! Is het niet de enne keer daar dan is het weer ergens anders, of beide. Het is niet iets waar ik trots op ben, maar ik moet zeggen dat het waar is; ik heb geen band met mijn moeder. Hoe je het ook wil proberen, het gesprek eindigt altijd of over haar "ziektes" of over dingen die al zijn gebeurd waar zij dan niet tevreden over is, en dan duurt dan niet even, maar heel lang. Want laten we eerlijk zijn, vrouwen zeuren inderdaad. Maar mijn moeder kan er wel wat van hoor! Als ik naar haar kijk, dan besef ik echt dat het leven een soort van vicieuze cirkel is. Je wordt geboren, je wordt een tiener, je kiest je pad, je wordt een "volwassenen" en dan lijkt het weer terug te gaan naar vroeger. Je kan minder dingen en je bent misschien afhankelijk van mensen, net als toen je een kleuter was. Het kan iets moois zijn, vooral als je ziet hoe het bij andere families gaat. Je gaat voor elkaar zorgen en je staat voor elkaar klaar. Het is iets moois, het is iets puur. Het is iets dat ik denk ik nooit zal ervaren. Waarom? Omdat ik eerlijk gezegd mijn moeder niet zo vertrouw. En dat komt gewoon door kleine dingen die ze doet. Ik hoef maar even haar richting op te kijken en dan kan ze je zo'n blik geven, waardoor je medelijden met haar moet voelen. Of je vraagt hoe het met haar gaat en dan begin ze plotseling out of the blue te hoesten. Terwijl dat daarvoor niet zo was. Het is raar, en misschien ben ik wel achterdochtig. Maar het valt op, en het valt niet alleen mij op. En dit is maar een ding dat zo is. 

Soms voel ik met haar mee, omdat ik haar een beetje in mij kan verplaatsen. Maar vaak blijft het toch zo, dat ze het er zelf naar maakt. Ze wilt een warme familie, maar wat doet ze er voor? Ze bereikt het niet met ruzie's te maken, door jezelf steeds met andere moeders te vergelijken. En steeds te zeggen wat andere kinderen voor hun moeder heeft gedaan. En wij niet voor haar. Natuurlijk is leuk om te horen wat andere kinderen voor hun moeder doen. Maar ze moet wel beseffen dat zij een andere (goede) band hebben met elkaar. En dat is bij ons gewoon geen sprake van. En als je het dan probeert uit te leggen, schijnt ze niet te luisteren. En alweer denkt ze dat ik dan tegen haar ben, dat ik haar "pest". de wereld is weer tegen haar etcetera..

Tijdens dit verhaal had ze weer een uitbarsting en dan alle woede dit keer gericht op mij, en laat ik de inhoud ervan maar niet vertellen. Want dat zou een moeder denk ik nooit tegen haar kind zeggen, alles behalve dat...

 

gelukkig is er weer rust over een weekje..    

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

19/4/2007 - gedachtes

Na een lange tijd van 3 weken vol met spanning, stress en hoop, je tentamens te hebben gemaakt. Kan ik zeggen dat je dan aardig kapot bent. Het word dan natuurlijk hoog tijd dat je je zelf weer gaat updaten. En dat deed ik dus ook. Beetje rondsurfen, beetje de sites afgaan waar je meestal komt..en dan kom je op een blog van iemand, namelijk een vriend die je alweer bijna een jaar niet hebt gesproken of hebt gezien. En boven al je verwachtingen staat er een foto waar ik samen met haar en nog een toen goed bevriende vriendin opsta, onder de naam "nice memories". En dan vraag ik me af hoe had het zover kunnen komen? Waarom zijn we zo ver uitelkaar gegroeid?.. heeft het aan mij gelegen? Ik weet dat het een feit is, maar moet een feit de toekomst zijn.   
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

15/2/2007 -

ik ben te moe voor dit

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

15/1/2007 - ...

Misschien denk je er helemaal niet over na, of misschien wel. Emigreren naar het buitenland. Laatst zaten we gezellig met een aantal vrienden in een restaurant. De sfeer was gezellig, al was het ook wel een beetje wennen (sommige hadden elkaar namelijk een half jaar niet gezien). En plotseling vertelde ze dat ze van plan is om te gaan wonen in een heel ander land…natuurlijk denk je ze maakt een grapje, natuurlijk ga je der vanuit dat het niet zo is. Maar diep van binnen wist ik dat ze het meende, en dat het zou gebeuren. Alleen het was zo snel en..het punt is gewoon dat ik haar erg zou gaan missen. Want ze behoorde toch wel tot een van mn beste vrienden waarmee ik vaak optrek. En de momenten en de herineringen samen met iemand vergeet je niet zomaar, maar het is vooral niet mogelijk om het nog een keer te beleven. Het is dat wat een band schept tussen twee mensen, en het idee dat een van de twee dan ver ver weg gaat…is vreemd. Je zou gewoon nooit meer de momenten op school, de docenten, de series, het nix- doen- of- zeggen- maar- toch- op- je- gemak- voelen, niet snel met een random person krijgen die je leert kennen. Misschien is het stom om te zeggen, waar het eigenlijk op neer komt, dat ik nooit met iemand zo’n band zal krijgen. Wat ook gewoon niet kan, want met iedereen heb je een andere band…Maar het is misschien ook wel gewoon zo dat je zo gewend ben geraakt dat je elkaar vaak ziet op school, en je met iedereen praat. Dat het dan na school, veel moeite kost om een band met iemand te scheppen. Want laten we eerlijk zijn, het is gewoon zo makkelijker om een gesprek te voeren met iemand die je kent, dan iemand die je niet kent. Het kost moeite! En vooral als de andere persoon niet eens probeert om een gesprek te voeren.

Daarom zouden we echt blij moeten zijn met de vrienden die je hebt. En de vrienden die je niet hebt tja, wat kan ik zeggen.. misschien zouden we graag met iedereen bevriend willen zijn, of veel vrienden willen hebben. Maar we zouden blij moeten zijn met wat we hebben, en niet met wat we zouden willen of kunnen krijgen.  Want voor je het weet kan het voorbij zijn. Ik bedoel hiermee niet dat ik geen contact met haar zou houden, of dat ons vriendschap voorbij is. Maar het harde waarheid is, het is en blijft moeilijk om contacten te onderhouden. Zelfs als je vrienden zo dichtbij wonen (.. but yet so far) het is moeilijk, omdat we allemaal onze eigen wegen zijn gegaan.

Dus na deze plotselinge mededeling begonnen wij ook te denken, en wij…zouden wij het kunnen waar maken om onze vriendschappen te behouden. Kunnen we dat? Is het mogelijk? Hoe vaak hoor je nou dat mensen nog contact hebben met hun middelbare klasgenoten, naar mijn idee (te) weinig.

Als je erbij nadenkt.. ze neemt een stap in de wijde wereld. Een totaal andere land. Zou ik dat ook kunnen? Zou ik zo moedig kunnen zijn? Ik denk/weet het bijna zeker dat ik dat niet zou kunnen. Al zou ik dat maar al te graag willen.. als het aan mij lag zou ik stoppen met mn opleiding en genieten van de wereld en het leven. Maar nee, we zitten eenmaal in een leven waarbij je ook moet denken aan de toekomst. Je moet later het brood op tafel kunnen zetten… een nieuwe stulpje kunnen kopen etc. Ja ik zou het graag willen, maar education is belangrijk en we zouden dankbaar moeten zijn dat we het kunnen krijgen. En natuurlijk ik ben het niet altijd dankbaar, im human ik kan niet doen alsof ik deze opleiding echt the bomb vind. Maar ik zou zeker een opleiding afmaken, dat is zeker het minste wat ik vind dat ik kan doen.

Maar goed het punt was dat a friend van mij waarschijnlijk gaat emigreren. En diep van binnen denk ik dat ze daar veel gelukkiger zou zijn. Ze hoort niet helemaal thuis in een klein landje als NL, daar is ze veel te open minded voor en te “internationaal” voor, als ik het een woord moet geven. Het is niet dat ik haar niet zal missen, het is dat ze beter haar plek zou vinden dan hier. Dus ik wens haar all the best, en wij zouden ons vriendschap kunnen onderhouden! nd.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me

Links

Home
View my profile
Archives
Email Me